Pracownicy służb bezpieczeństwa, którzy pracowali nad siecią PON, wiedzą zasadniczo, czym jest ONU, czyli urządzenie dostępowe używane w sieciach PON, będące odpowiednikiem przełącznika dostępowego w naszej zwykłej sieci.
Sieć PON to pasywna sieć optyczna. Nazwa „pasywna” wynika z faktu, że transmisja światłowodowa między ONU a OLT nie wymaga żadnego zasilania. PON wykorzystuje pojedynczy światłowód do połączenia z OLT, który następnie łączy się z ONU.
Jednak ONU do monitoringu ma swoją unikalną cechę. Na przykład, ONU-E8024F z funkcją PoE, niedawno wprowadzony na rynek przez Sushana Weidę, to przemysłowy, 24-portowy EPON-ONU 100Mb/s. Przystosowany jest do pracy w temperaturach od -18°C do 55°C. Nadaje się do systemów inteligencji i monitorowania scenariuszy bezpieczeństwa w szerokim zakresie temperatur. Takiego rozwiązania nie ma w standardowych urządzeniach ONU. Typowy ONU jest zazwyczaj portem PON i posiada jednocześnie port PON i port PoE, co nie tylko zwiększa elastyczność sieci, ale także pozwala zaoszczędzić dodatkowe źródło zasilania dla kamery monitorującej.
Największą różnicą między zwykłym ONU a ONU obsługującym PoE jest to, że ten pierwszy może być używany wyłącznie jako jednostka sieci optycznej do transmisji danych. Ten pierwszy może nie tylko przesyłać dane, ale także zasilać kamerę poprzez port PoE. Na pierwszy rzut oka nie wydaje się to dużą zmianą, ale w niektórych specyficznych warunkach, takich jak trudne warunki, brak możliwości kopania tuneli w celu zasilania i niewygodne zasilanie, jest to niezwykle korzystne.
Myślę, że to właśnie stanowi różnicę między PON w obszarze dostępu szerokopasmowego a monitoringiem. Oczywiście, ONU z funkcją PoE może być również wykorzystywane w obszarze dostępu szerokopasmowego.
Mimo że zastosowanie trybu dostępu PON w monitorowaniu nie jest obecnie zbyt powszechne, można zauważyć, że wraz z rozwojem bezpiecznych i inteligentnych miast, wykorzystanie trybu dostępu PON stanie się rzeczą oczywistą.
Czas publikacji: 15 lutego 2022 r.